Naar een kaartje van dit gebied

Wanhoop in de ogen van de paarden en de toeschouwers. De situatie is
hopeloos. De diepte ingesleurd door een loodzware kar, tevergeefs zwemend,
tot het laatste van de dieren in de golven verdwijnt. Ameland rouwt nog om
de verdrinkingsdood van  acht reddingspaarden op  14 augustus 1979. Al is
het twintig jaar geleden, nog liggen er verse bloemen bij het graf van de
dieren.  De aangrijpende beelden van de benarde situatie waar mens en dier
in verkeerden op die bewuste dag zijn vastgelegd door een amateur-filmer en
worden dagelijks vertoond aan bezoekers in het reddingsmuseum Abraham Fock
op Ameland.

Hoe het heeft kunnen gebeuren is nog niet duidelijk. Vermoedelijk is een
stuk zeebodem direct aan de kust weggeslagen en is dat niet gemerkt, ondanks
controle vooraf. Voor elke 'lancering' van de reddingsboot door de paarden
gaat iemand met een peilstok te water om de diepte te meten. Al 164 jaar
ging het goed, tot die ene keer. De Amelanders hebben echter niet bij de
pakken neergezeten, zodat de vrijwilligers al snel weer een koppel paarden
aangeschaft hadden. Tot 1988 zijn op deze manier de reddingen uitgevoerd. Nu
ligt er permanent een reddingsboot in de haven klaar. De alarmeringstijd is
daarmee van 50 minuten (nodig om paarden uit de wei te halen, voor de kar te
spannen, boot over de duinen) teruggebracht tot 15 minuten. Waarom dit niet
eerder zo geregeld kon worden maakt de suppoost van het reddingsmuseum
duidelijk: 'Om te beginnen was het een centenkwestie. Een boot met geringe
diepgang en voldoende snelheid was er niet. Die is speciaal ontwikkeld. Deze
boot is van een metaal waar de algen zich niet aan hechten. Met die oude
houten boot gebeurde dat wel en dat was gevaarlijk, omdat het schip dan
scheef ging hangen, vandaar dat die ook niet blijvend in het water lag. De
nieuwe is uitgerust met jet-motoren en is zelfrichtend, dus ook al gaat hij
over de kop in een storm, dan komt hij toch weer rechtop'.

Ameland heeft het oudste reddingsstation van Nederland. Toen in 1824 de
Koninklijke Reddings Maatschappij werd opgericht deed dit eiland als eerste
mee. Momenteel zijn er 37 van dergelijke stations langs de Nederlandse kust.
De reddingsmaatschappij drijft op elf beroepskrachten en zevenhonderd
vrijwilligers. En minstens zo belangrijk zijn de vele donateurs. Er komt
namelijk geen cent overheidssubsidie bij kijken. De jaarlijkse kosten, 14
miljoen gulden, worden geheel gedekt door giften. Daarmee worden de zestig
boten en de kosten voor de 1300 reddingen die elk jaar uitgevoerd worden
betaald. Wat ook kostbaar is zijn de trainingen van de vrijwilligers. Die
worden in Schotland gehouden, omdat zich daar vaker barre zee- en
weersomstandigheden voordoen en dus de realiteit beter nagebootst wordt.

Aantrekkelijk uitje is een bezoek aan de uit 1880 daterende vuurtoren op de
westpunt van Ameland. Je moet geen last van hoogtevrees hebben, want als het
hard waait voel je op 58 meter hoogte het gietijzeren gevaarte lichtjes heen
en weer gaan. Op elk van de dertien verdiepingen is een expositie ingericht.
Zo leert de bezoeker dat in 1881 gebruik gemaakt werd van een petroleumlamp,
die net zoveel licht gaf als 24.000 kaarsen. De lamp die sinds 1952 de
schepen waarschuwt verspreidt net zoveel licht als vier miljoen kaarsen! En
wie hier naam wil maken kan proberen het record van Gerard Cornelissen te
verbreken. Hij beklom in 1993 de 236 smalle treden van de vuurtoren in 44.7
seconden. 

Internet-tip

www.ameland.nl

Vertrek bij Holwerd

Je hoeft niet door te lopen naar het dorp met de gedachte dat je daar goedkoper een fiets kunt huren. Het is allemaal één bedrijf en het kost overal negen gulden.

Luchthaven van Ameland

In de vuurtoren ook het verhaal over de paarden.

Mooi uitzicht vanaf de vuurtoren (onder).

Gekregen bij een bezoek aan de vuurtoren, foto is groot te klikken.

Meer foto's Ameland