Naar een kaartje van dit gebied

Etappe Vlodrop - Slenaken 

"Op de grote, stille heide, dwaalt de herder eenzaam rond". Geen beeld van een vorige eeuw, maar in Brunssum in Limburg is zoiets nu nog aan te treffen. Op de Brunsummer heide graast een kudde. En uitgestrekt is het hier zeker. Doordat het in een uithoek van ons land ligt is het er niet echt druk. Hier kan een mens nog dwalen. Limburg heeft alles in zich om het Florida van Nederland te worden, als het dat al niet is. Een streek waar het vaak qua temperatuur net iets aangenamer is dan elders in ons land. Een plek waar je je zou willen nestelen als de tijd en het geld het toelaat. Maar het hoeft niet te blijven bij dromen van een pensioentijd tussen deze beboste heuvels om er pas dan van te genieten. Met een gemiddelde reistijd van twee tot drie uur is het best te doen om met tent of caravan eens voor een weekend naar deze hoek van het land af te reizen. Wandelen kan je hier volop en de omgeving is zo buitenlands, dat je er echt even uit bent. En op veel plekken zijn wandel- en fietsroutes uitgezet. 

Zoals bij de Brunsummerheide (600 hectare groot). Een terrein dat in beheer is bij Natuurmonumenten. Er is een bezoekerscentrum, dat ligt aan de weg tussen Brunssum en Heerlen. Het is een goed startpunt voor een uitje. Hier in de buurt is ook de Sterrenwacht Schrieversheide te vinden. Met met name voor kinderen aardige zaken als een schaalmodel van ons zonnestelsel, hoeveel weegt een mens op een andere planeet, een tentoonstelling holografie en 3d en via de telescoop kijken naar de zon of kraters op de maan. Om Brunssum te bereiken hebben we een stukje afgesneden. Na Vlodrop gaat de N274 namelijk enige kilometers door Duitsland. En aan de weg is dat duidelijk te merken. Het vreemde is dat het asfalt zowel voor als na de Duitse grens vol met oneffenheden zit, terwijl de Duitsers voor een perfect wegdek hebben gezorgd. 

Na de heideheuvels gaan we naar Kasteel Hoensbroek. Een imponerend gebouw, dat dankzij de inspanningen van onder andere de gemeente (die het gebruikt voor huwelijksvoltrekkingen) weer in oorspronkelijke staat is hersteld. Het 600 jaar oude gebouw is nu een toeristische trekpleister en wordt - ook tijdens ons bezoek - gebruikt voor verjaardagsfeestjes, waarbij de jeugdige gasten met simpele middelen omgetoverd worden in Middeleeuwse ridders en jonkvrouwen. Grappig is het harnas dat in een van de torens opgesteld staat. De lengte toont aan dat mensen in die tijd veel en veel kleiner waren dan hedentendage. Het past een 10-jarige van nu amper. Hoe denkbeelden in de loop der tijd veranderen blijkt uit de inventarislijst die een kist met zwarte slaaplakens vermeldt. Volgens de historici gebruikte men in de zeventiende eeuw zwarte lakens omdat daarop geen vuil is te zien. Dit hing samen met het idee dat men toen over hygiëne had. Men geloofde dat veel wassen ongezond was en deed dat dan dus ook maar drie tot hooguit vier maal per jaar.

 In de periode tussen 1843 en 1921 raakte het kasteel in verval. Een van de nakomelingen van de oorspronkelijke bewoners verkocht het in 1927 voor 65.000 gulden aan een plaatselijke pastoor, die een stichting oprichtte voor het herstel en behoud. Die stichting beheert het nu nog. Een van de bekendste bewoners in deze eeuw was schrijver Bertus Aafjes, die er van 1951 tot 1973 zijn onderkomen in had. 

In deze serie van 52 reisverhalen "Langs de rand van Nederland" mag het drie-landenpunt bij Vaals niet ontbreken. Ooit een keer eerder bezocht in een ver verleden met een NS Tienertoer. Onderweg ontspint zich een discussie of er nu een grenspaal staat of drie. Eenmaal ter plekke blijken we eigenlijk beiden gelijk te hebben. Vaals is ook het hoogste punt van ons land (321 meter) en die plaats wordt inderdaad gemarkeerd door drie palen. Even verderop is het echte punt waar Nederland, Duitsland en België elkaar raken en daar staat slechts een stuk beton. Verder is er hier boven eigenlijk niets te beleven. Het is een uiterst commerciële aangelegenheid. Geen wonder als je bedenkt dat deze plek - waar vrijwel iedereen even met die beroemde paal op de foto wil - jaarlijks bezocht wordt door gemiddeld een miljoen mensen! 

Sinds ons vorige bezoek is er op Belgisch grondgebied de Boudewijn-uitkijktoren bij gekomen, maar een beklimming heeft door het heiige weer geen zin en verder is er een Labyrint, maar dat is met een toegangsprijs van zes gulden per persoon aardig aan de prijzige kant. Wandelen is echter gratis en kan volop in de omliggende uitlopers van de Ardennen. Op dit punt kan zelfs begonnen worden met een lange-afstandsrondwandeling: Een rondje van 90 kilometer, van Vaals naar Maastricht en weer terug.

<Heide Brunsum>

De heide bij Brunssum: Net buitenland.

<Kasteel Hoensbroek>

Kasteel Hoensbroek, foto is groot te klikken

<Schandpaal>

In de schandpaal van kasteel Hoensbroek.

<Drielandenpunt>

Op het snijpunt van Nederland, Duitsland en België.

Vorige Start Omhoog Volgende