Gaasterland
verwelkomt ons met een regengordijn, dat de rest van de dag van geen
wijken weet. De geplande bezoeken aan de kliffen die in dit deel van
Friesland aan de kusstrook te vinden zijn krijgen daardoor iets
heldhaftigs. De windvlagen die de striemende regen vergezellen maken het
gebruik van een paraplu onmogelijk en daardoor wordt fotograferen ernstig
bemoeilijkt. Het barre weer maakt wel weer dat er sprake is van een soort
verbroedering met de eenzame wandelaar die we later tegen komen in het
Rijsterbos. De Fries, compleet met druipende zuidwester, blijkt een ware
ambassadeur van zijn geboortestreek.
Of we
wel wisten dat de begroeiing in een aantal lanen van het zeker uit 845
stammende bos door de Duitse bezetter zo laag gekapt was omdat van hieruit
de V1 en V2 raketten op Engeland afgevuurd werden?
Nee natuurlijk, hoe konden we, we zijn immers op ontdekkingsreis
zijn in eigen land. De toevallige gids blijkt ons ook de weg te kunnen
wijzen naar het bij de ingang van het bos aangekondigde “enige hunebed
van Friesland”. Het blijken niet meer te zijn dan een aantal ingegraven
stenen. De dekplaat is rond 1850 door nijvere wegarbeiders verwijderd om
te dienen bij wegaanleg. Onderzoeken, waarvan het laatste in 1996, hebben
uitgewezen dat het om overblijfselen, van het Trechterbekervolk gaan.
Tijdens
de wandeling passeren we een afzichtelijk huisje met enkele fraaie
pilaren. Het blijkt een monument ter nagedachtenis aan het einde van de
Eerste Wereldoorlog te zijn en bij nadere beschouwing is dat ook wat de
Latijnse tekst meldt op het gebouwtje.
Friesland
heeft niet veel bos. Het Rijsterbos is een prettige uitzondering, alhoewel
het in zijn geheel is aangelegd als een soort werkgelegenheidsproject. Dat
gebeurde in opdracht van de zeevaarder De Ruyter de Wildt aan het eind van
de zeventiende eeuw. Over het bos doen allerlei spookverhalen de ronde.
Het Fryske Gea, dat de 170 hectare bos sinds 1941 bezit, verhaalt daar ook
over bij het informatiepaneel. Van een deel van het oude landhuis is nu
een medisch kinderverblijf gemaakt.
Aan het
eind van het Rijsterbos, dat ook een dassenburcht heeft, komt de
bezoeker bij Murnzerklif een steil begroeide wand die daar na de laatste
ijstijd is achtergebleven en nu een prachtige bescherming tegen het
IJsselmeerwater biedt. Verderop, richting Stavoren, ligt de Roode Klif met
een geschatte hoogte van 23 meter. Hierbij in de vorm van een steen een
gedenkteken ter nagedachtenis aan de slag die de Friezen hier ooit tegen
de Hollanders hebben gestreden. Bij mooi (droog) weer moet het uitzicht
over het water hier prachtig zijn. Nu is er door de regelsluiers een
zicht van tweehonderd meter. De tocht wordt afgerond met een bezoek aan Stavoren
waar nog steeds het eenzame vrouwtje in de haven staat de wachten op de
terugkeer van haar schepen. Maar ook dit is een plaats die het vooral van
de zomer moet hebben. En dan een gastvrij onthaal kan bieden aan met name
watersporters. Daarna was het afgelopen, want om vier uur ging het licht
resoluut uit in Friesland.
Aanbevolen link:
Hotel
Gaasterland, heeft
printbare fietstochten en een uitvoerige beschrijving van de historie van
de streek.