Zelfs de Friezen zijn het er eigenlijk wel over eens: Langs de noord-rand van hun provincie is niets te beleven. Geen bos, geen strand, geen duinen, geen musea en alleen miniscule dorpjes. Neem Moddergat, een plaatsnaam die niet direct  warmte en  levensvreugde uitstraalt. Toch is het eigenlijk de enige attractie tussen Harlingen en Lauwersoog. Het herbergt namelijk het museum ‘t Fiskershúske.
Een museum is een succes als het iets doet met de bezoeker. Dat het je vrolijk maakt of juist tot nadenken stemt. Als je na een uur het Fiskershúske verlaat dan denk je: Wat een geluk dat we in deze tijd leven! De bewoners van het dorp hebben - zoals te verwachten in deze grauwe streek - een verre van vrolijk bestaan gehad tot het midden van de vorige eeuw.
De belangrijkste bron van inkomsten is hier de visserij geweest. En iedereen moest daaraan meewerken. Gezinnen van acht kinderen of meer, die allemaal in één kamer van vier bij vier woonden. De vrouwen zorgden doordeweeks, als de mannen uitgevaren waren, niet alleen voor de kinderen, maar ook voor het uitventen van de gevangen vis. Daarbij moesten ze met loodzware manden tot voorbij Dokkum lopen. En als in het najaar de scholen vis dicht onder de kust kwamen moest het zogeheten hoekwand uitkomst bieden. Elk schip voer dan uit met een net met lijnen en haken, waaraan dan 6000 pieren bungelden. En de vrouwen moesten die pieren vangen; elke dag minstens duizend stuks. In het museum is een pop te zien: gestoken in een laarzenbroek en zuidwester op met een spade het wad op.
Het Fiskershúske omvat vier huisjes van rond 1850. In topjaren komen hier 15.000 bezoekers. Het afgelopen seizoen werden 11.000 kaartjes verkocht. Het eerste pandje werd in 1965 als museum in gebruik genomen. Het laatste kwam er in 1995 bij en werd tot haar dood in 1986 bewoond door Klaske van der Lei, de laatste vrouwelijke visafslager van Nederland en erelid van de museumstichting. De bezoeker treft haar huisje aan in de staat van rond 1950. Lopend door de keuken lijkt het alsof de ruimte nog gewoon in gebruik is, met allerlei artikelen in de oorspronkelijke verpakking uit die jaren op de aanrecht.  In de andere woningen wordt informatie gegeven over de verschillende schepen die in de loop der tijd gebruikt zijn en over de nabij gelegen garnalenfabriek. De vissers lieten, omdat ze niet veel bezaten, een zo simpel mogelijk gebouw neerzetten om de gevangen garnalen te verwerken. ‘De in 1924 gebouwde fabriek werd al snel een begrip in de omgeving en niet in de laatste plaats vanwege de enorme stank die verspreid werd in de omgeving’, meldt een toelichting fijntjes.
De donkerste dag in het bestaan van het tweelingdorp Paesens-Moddergat was 6 maart 1883. Die nacht zonk vrijwel de gehele vissersvloot in een storm en 83 vissers verdronken. Elk gezin werd hierdoor getroffen. De vrouwen bleven achter zonder inkomen. Voor hen werd een landelijke inzameling gehouden, die voor die tijd het gigantische bedrag van 150.000 gulden opbracht. De beheersstichting achtte het echter wijs niet alles ineens uit de keren aan de slachtoffers, zodat de vrouwen een kwartje per week kregen. Ze bleven dus in bittere armoede leven.
De ramp kende één overlevende. Kort na de storm kwam de blazer WL2, die een jaar daarvoor voor 7000 gulden nieuw was aangeschaft bij een werf in Makkum, op zijn kop naar de kust drijven. Nieuwsgierigen hoorden kloppen op de binnenkant van de scheepshuid. Daar vonden ze Gerben Basteleur, die zich in een luchtbel in leven had weten te houden. Hij was de enige van de zeskoppige bemanning die kon verhalen van de ellende. Basteleur repareerde het schip en ging weer uit varen. Er moest immers brood op de plank komen? Al bij zijn eerste vangst vond hij tussen de vissen het dode lichaam van zijn broer. Basteleur zelf werd 53 jaar. Hij stierf in een bed. Met zijn schip, de WL2, liep het echter slecht af. Het werd in 1939 overvaren door een Duits vrachtschip. De toenmalige twee schippers kwamen daarbij om het leven.
Na zoveel troosteloosheid is het goed om tegenover het museum de dijk op te klimmen en bij het monument voor de omgekomen vissers het wad over te turen, diep in te ademen en te denken: Ik leef!