Thorn in Limburg is een voorbeeld van de levenswijsheid dat je moet proberen je tegenslag om te zetten in een voordeel. In sommige gevallen werkt dat. Thorn op de grens met België staat bekend als het 'witte stadje' en trekt door dat uitzonderlijke uiterlijk nu jaarlijks duizenden toeristen. Maar de omstandigheden waaronder de plaats deze opmerkelijke kleur kreeg waren niet zo vrolijk.

Thorn kreeg betekenis door de stichting van de gelijknamige abdij door Ansfried, die van 940 tot 1010 leefde. Het werd een opleidingsinstituut voor hoogadellijke dames. In tegenstelling tot een normaal klooster waren de vrouwen niet gebonden aan enige gelofte en mochten zij uittreden en trouwen. Thorn was in feite een miniatuur vorstendom. De plattegrond toont de loop van de muren rond het complex. Daarbinnen golden de eigen wetten. Zo waren er van oorsprong zeven zogeheten 'immuniteitspoorten', wie daar onderdoor kwam wist dat hij/zij onttrokken was aan de wereldlijke rechtsmacht. Er is in de loop der tijd nog maar één poort overgebleven.

De rijkdom van de 'leerlingen' zorgde voor welvaart in de plaats. Iedereen profiteerde van hun bestedingen. Dat ging zo door tot de komst van de Fransen in 1794. Zij legden beslag op de Abdij en alle bijbehorende bezittingen en de adelijke dames sloegen op de vlucht. De al snel verarmde burgerij trok in de grote huizen die zij onbeheerd hadden achtergelaten. De Fransen, die hier tot 1814 zouden heersen, besloten een belasting in te voeren op de omvang van de ramen en de open haarden in de woningen. Om aan die zware last te ontkomen werden ramen dichtgemetseld en haarden verkleind. Uit trots bedekten de inwoners de 'bouwlittekens' met witte kalk. Op die manier viel het minder op dat op sommige plaatsen ramen hadden gezeten. Het viel het gemeentebestuur en de middenstand in de vorige eeuw op dat er mensen op die witte muren afkwamen. Om de toeristenstroom nog meer aan te zwengelen werden hele straten wit geverfd. Veel meer huizen dan het oorspronkelijke aantal. Gevolg is dat Thorn nu een enorme publiekstrekker is. Buiten de plaats zijn grote terreinen aangelegd waarop voor vijf gulden per dag geparkeerd kan worden.

Naast de resten van het klooster (waaronder een imposante kerk, die recentelijk voor 1,8 miljoen gulden werd gerestaureerd) heeft Thorn zelfs buiten de landsgrenzen een bekende klank door de twee internationaal vermaarde harmonie-gezelschappen. In 1839 werd het eerste amateur-blaaskorps opgericht. Door -zoals zo vaak bij verenigingen gebeurt - onenigheid vond in 1863 een splitsing plaats. Onder aanvoering van de pastoor ging een deel verder onder de naam Harmonie St.Michaël, een club die in de volksmond de bijnaam 'De Geiten' kreeg. De overgebleven vijf muzikanten en één bestuurslid zetten in naam het oude Philharmonisch Gezelschap 'Concordia' voort, maar toen zij in 1865 de eervolle vermelding 'Koninklijk' kregen ging het verder onder de titel 'Koninklijke Harmonie van Thorn'. Deze vereniging heeft als bijnaam de 'Bokken' gekregen. In het Gemeentemuseum 'Het land van Thorn' (alle dagen geopend) wordt op een aantrekkelijke manier een beeld geschetst van de geschiedenis van de streek. Niet alleen staan er poppen met beelden van de rijke bewoonsters van het klooster (Stift, officieel geheten) en de correspondentie die zij voerden om wat wereldser wit in hun verder zwarte kledij te mogen dragen, maar ook foto's van de verschillende harmonie-korpsen en in de kelder mammoetbeenderen, gevonden in een nabijgelegen grindgat, dat nu dienst doet als surfplas. 

Een ronddraaiende maquette van Thorn in het museum

Het centrale plein van Thorn.

Voor windsurfers is er volop ruimte.

Een beeldengroep vlakbij de abdij.

De Stichter met op de achtergrond de kerk.

De laatst overgebleven immuniteitspoort.

Een van de bewoonsters  van de Stift. (foto is groot te klikken)

De Harmonie wordt geëerd.