Elke dag leuke links?
Probeer
Dagelinks.nl!

Etappe 2

Zandvoort – IJmuiden

Al van ver klinkt het geluid van piepende banden en accelererende motoren waardoor de gedachte dat er “midden in de winter wel niks te doen zal zijn op het circuit van Zandvoort” direct overboord gezet kan worden. Het begint met de autoschool van Rob Slootenmaker waar cursisten de beginselen van het professioneel slippen bijgebracht wordt en wat direct goed is voor zeker een kwartier kijkplezier. Daarna mag tussen wat gedateerde houten barakken gekeken worden naar ronden op het echte circuit van Zandvoort. De kinderen vinden de voorbijscheurende personenwagens met deuken en stickers boeiend, maar door het ontbreken van overzicht en het niet weten wie er nu aan het winnen is maakt dat de aandacht weer snel verdwijnt. Bij de toegangspoort tot dit tussen het strand van Zandvoort en vakantiepark van Gran Dorado ingeklemde racedomein staat het uit grijs beton opgetrokken “Nationaal Autosport Monument”. Daar in 1998 neergezet ter nagedachtenis van de op 24-jarige leeftijd verongelukte talentvolle coureur Marcel Albers.

Een paar passen verderop begint het strand. Ondanks dat het zand door je kiezen waait, er door de vloed nauwelijks ruimte om te lopen is en het moeite kost tegen de wind in te komen is het druk langs de waterkant. Het is daar altijd druk, moet de conclusie zijn na het zien van alle neringdoenden die ook op deze vroege zondagmorgen al weer bezig zijn hun kraam met vlaggen en andere versieringen zo aantrekkelijk mogelijk te maken voor hongerige wandelaars. Een vishandelaar zet zijn  wagen zelfs dwars over het smalle strand zodat ongemerkt voorbijlopen absoluut uitgesloten is.

Enige kilometers landinwaarts, in het Nationaal Park de Kennemer duinen, heerst de wind niet meer. Na entree betaald te hebben (twee gulden voor volwassenen, vijftig cent voor kinderen en vijf gulden voor het parkeren) treedt een mens binnen in een bijna on-Nederlands gebied. De kortste rondwandeling duurt twee uur, de meeste zijn drie uur of langer. Gevolg is dat al snel geen mens meer te zien is en de wandelaar echt opgaat in een “stilte gebied” , zonder huizen of auto’s. Met zelfs een paar wegschietende herten. Alleen een enkele opstijgende Boeing verstoort zo nu en dan de idylle. Gek idee dat er midden in de Randstad zo’n enorme lap natuur ligt. Door alle klimmende paadjes, uitkijkpunten,  mooie (zwem)meertjes en een groot aantal prachtige klimbomen vinden de kinderen het er ‘vet leuk’.  Het gesprek onder de wandeling krijgt een plotselinge wending als een bruin betonblok naast het pad opdoemt. Het opschrift meldt dat daar onder 92 verzetsmensen begraven liggen. Het uur daarna volgen alleen maar vragen over ‘waarom de Duitsers dat deden”, “Wat is verzet?”, “Waarom had Hitler zo’n hekel aan Joden?” en “Zo’n Wereldoorlog kan nu toch niet meer hè?”. De stemmen verstillen bij het bezoek later aan de indrukwekkende nationale erebegraafplaats waar 372 verzetsmensen een laatste rustplaats kregen. Het antwoord op de vraag –later in de auto – waarom er maar een vrouw bij was moet ik ze schuldig blijven. Er zullen toch ook vele vrouwen in de Tweede Wereldoorlog geweest zijn die hun leven voor de ondergrondse gewaagd hebben.

De dag wordt afgesloten met een bezoek aan het Zee- en Havenmuseum in IJmuiden. Het museum is gehuisvest in de voormalige zeevaartschool. Het historische pand werd vijf jaar geleden voor een roemloos einde behoed door een grootscheepse actie onder de bevolking. Vele vaardige vrijwilligershanden zijn er in de afgelopen jaren in geslaagd er een tentoonstelling van te maken die op een aantrekkelijke manier de band van deze streek met alles wat zeevaart te maken heeft duidelijk maakt. Verschillende gepensioneerde zeelui zijn tijdens (de overigens beperkte openingstijden, woensdag, zaterdag en zondag van 13 tot 17 uur) aanwezig om met passie te verhalen van de tijden waarin het expositiemateriaal nog echt gebruikt werd. Het is een bijzonder kindvriendelijk museum. Er is een filmzaal, waarin met spectaculair beeldmateriaal getoond wordt dat de Nederlandse Reddingsmaatschappij letterlijk geen zee te hoog gaat. De dansende en zelfs ronddraaiende schepen ontlokken regelmatig kreten van bewondering. Overal in het museum zijn dingen en machines die kinderen zelf mogen bedienen: zoals zelf morse seinen, in een oud duikpak gaan staan, de sluizen open en dicht doen, in een hutje slapen van de gravers van het Noordzeekanaal, de compleet ingerichte stuurhut van een schip, met de satelliettelefoon contact leggen met Japan en tot slot helemaal boven in een toren op een echte radar schepen en sneeuwbuien voorbij zien trekken. De bewegwijzering naar het museum ontbreekt volledig, maar het ligt ten zuiden van het kanaal en wie het water blijft volgen ziet het markante gebouw vanzelf aan de linkerhand liggen.

Aanbevolen links:

Circuit Zandvoort, overzicht van historie.

Foto's haven IJmuiden.

Racen gaat het hele jaar door op het circuit van Zandvoort. Er moet immers ook geoefend worden?

De Haringboer gaat letterlijk en figuurlijk geen zee te hoog. Hij parkeert zijn kar overdwars in de branding zodat iedereen vlak langs zijn handel moet.

Klimmen op duinen en in bergen maakt het bezoek aan de Kennemerduinen "vet leuk".

De erebegraafplaats waar 372 verzetsmensen begraven liggen.

Verbazing bij de jeugdige bezoekers aan de begraafplaats dat er maar één vrouw ligt.

Foto's van het Zee- en Havenmuseum in IJmuiden hebben een eigen pagina gekregen!