Grenzeloos Texel 2
Naar kaartje van dit gebied
De zee oefent al eeuwen invloed uit op het dagelijks bestaan van de
Nederlanders. En op een eiland is de aanwezigheid van deze vriend én
vijand
helemaal voelbaar. Waar beter dan op Texel kan de stadsmens zich laten
informeren over hoe de zee ons voedt en de dreiging van de constant
aanrollende golven? Ecomare, centrum voor Wadden en Noordzee, nabij De
Koog
is met de tijd meegegaan. Het is een modern museum, dat informatie en
vermaak kundig door elkaar heeft weten te vlechten.
De opmerking "Wat is dit allemaal commercieel!", van een
Elburger bezoeker
in het gastenboek even voor ons is moeilijk te plaatsen. Wellicht dat het
de
man allemaal als te perfect over kwam. Want volmaaktheid is natuurlijk een
subjectief iets, maar Ecomare bereikt die status in onze ogen wel. Het
enige
minpuntje dat te bedenken is is dat pas bij de kassa bleek dat bezoekers
op
vertoon van hun lidmaatschap van Natuurmonumenten een riante korting op de
toegangsprijs krijgen (vijf gulden per persoon op een kaartje van f
12,50).
En zo'n pasje heb je natuurlijk nooit bij je....
Om te beginnen zijn het de beesten die het Ecomare aantrekkelijk maken,
daarnaast de inrichting en de manier waarop informatie gebracht wordt
(speels, interactief) en de aandacht voor kinderen. Een voorbeeld van dat
laatste: Op een gegeven moment staan we in een ruimte te lezen wat er op
de
panelen geschreven is, komt er geluid bij onze voeten. Blijkt er een nisje
te zijn met daarin een klein filmzaaltje met drie stoeltjes waar kinderen
door het drukken op knoppen hun eigen programma kunnen kiezen. En zo zijn
er
meer verborgen plekken waardoor Ecomare makkelijk een halve dag kan
boeien.
De wandeling door het museum begint met een schets van het begin van
Texel,
dat ontstaan is uit resten die het landijs uit de derde ijstijd. Verderop
kan de bezoeker in een strandstoel plaatsnemen en zijn favoriete
zee-muziek
kiezen: Na de keus voor Come on surfin' flitsen de zwart/wit-beelden van
de
Beach Boys uit de zestiger jaren op een groot scherm voorbij.
Hoe belangrijk de zee is blijkt uit het cijfermateriaal: Wij Nederlanders
halen miljoenen kilo's vis uit de Noordzee en verorberen elk gemiddeld
jaarlijks veertien kilo vis. Verder wordt sinds 1961 olie uit de zee
gewonnen en sinds 1977 ook gas.
Buiten het gebouw draait alles om de zeehonden. Zieke dieren worden hier
opgevangen, verzorgd en na herstel teruggezet. De zeehondenstand is weer
behoorlijk toegenomen. Waren er rond 1974 nog maar zo'n 500, na dit
trieste
dieptepunt is het nu gekomen op een aantal van 2000. Nog niet veel, want
qua
ruimte en voedsel die de Wadden kunnen bieden zou volgens Ecomare de
zeehondenbevolking kunnen groeien tot een aantal van 14.000. Overigens
werd
er (legaal) tot 1961 op zeehonden gejaagd. Belangrijkst motief was toen
dat
de dieren teveel vissen zouden wegkapen voor de beroepsvisserij...
Naast de twee Nederlandse opvangcentra worden ook in Norden en
Friedrichtskoog bij onze Duitse buren zeehonden gered.
Onder het gebouw
op Texel is een grote waterzaal geopend. Ook daar talrijke dingen
waarmee kinderen zich kunnen vermaken. Dat je daarbij je kroost in de
gaten
moet houden blijkt uit het volgende voorval: Bij één waterbak grijpt een
jongen van een jaar of elf een haaitje bij zijn staart en dreigt het dier
zo
op te tillen. Dit tot grote verontwaardiging van de omstanders, die hun
sissende kritiek staken als de knaap de vis loslaat en aan zijn kraag
meegesleurd wordt door zijn vader.
En dan nog is de koek niet op. Rond Ecomare zijn verschillende wandelingen
uitgezet door het duingebied. Wij kiezen voor de paaltjesroute die onder
andere door het Californië Bos voert. En daarna nog even naar het strand,
want dat is ook vlakbij.
Kortom Ecomare is veel meer dan alleen een zeehondencentrum en laat zich
absoluut niet vergelijken met Pieterburen.
Aanbevolen link:
Ecomare op Texel
En
na afloop nog lekker uitwaaien in de duinen!
