|
|
|
| Vlieland 1
Al na een paar uur proef je het zilte zout op je lippen. Geen wonder, we hebben de hele tijd vlak langs de kuststrook van Vlieland gefietst. Nu ploegen we ons een weg door het zachte zand. De man bij de fietsenverhuur had nog zo gezegd: "Ga langs de branding, dan heb je een harde ondergrond en kun je sneller lopen". Maar wij willen recht op de tanks af. Als een soort slaglinie uit operatie Desert Storm doemen de metalen monsters op. Na een half uur blijkt er van dichtbij echter geen enkele dreiging van uit te gaan. Het is verwrongen ijzer met loshangende deuren. De afgedankte restantjes van Defensie mogen hier op werkdagen door straaljagerpiloten aan flarden geschoten worden. Het eigenlijke doel was het zogenoemde Drenkelingenhuisje, gelegen op de meest westelijke zandbank van eiland Vlieland, de Vliehors geheten. De gemeente pronkt er namelijk mee op de eigen internetsite als "de meest afgelegen plek in Nederland om te trouwen". Volgens de fietsenman was de 8 kilometer over het zand er naar toe wel lopend af te leggen, maar moest dan zeker op een tocht van anderhalf uur heen en nog eens dezelfde tijd terug gerekend worden. Dat zouden we niet halen voordat de laatste boot terug zijn stoom ging afblazen. Volgens de VVV was er deze dag maar een woestijntruck die de verre tocht naar het houten trouwpaleis van negen vierkante meter zou ondernemen. Al wandelend bleek dat niet het geval. Tot tweemaal toe raast zo'n Sahara-voertuig met toeristen voorbij. Vlieland weet zijn schaarse "attracties" (De fietsenman: "D'r is niks te zien hoor, het is gewoon een hut op palen, meer niet. En je kunt er niet eens in") kennelijk uit te buiten. Eenmaal bij het defensieoefenterrein zijn we nog niet eens halverwege de afstand die afgelegd moet worden tot de bijzondere trouwplek. We fantaseren hoe het moet zijn om hier met een stoet familieleden al hobbelend en schokkend op de houten bankjes in de legertruck naar dit niemandsland gebracht te moeten worden. De bruid die haar witte sleep binnen de korste keren verandert in een sleepnet, waarin schelpen en steentjes zich verzamelen. En dan ook nog op naaldhakken waardig naar binnen stappen. De praktijk zal echter anders zijn. Uit de gemeentelijke informatie blijkt namelijk dat er nogal wat paren zijn die op een bijzondere manier willen trouwen, maar daar verder voor vrienden of familie geen ruchtbaarheid aan geven. Er kunnen ook maar maximaal tien mensen in het houten huisje. Overigens rekent de gemeente geen absurde prijzen voor de trouwzaal waar de toespraak van de ambtenaar soms overstemd wordt door wind, zee en meeuwen. Trouwen op zaterdag (op ander dagen wordt er door de luchtmacht geschoten) in het drenkelingenhuisje kost 925 gulden, slechts 200 gulden meer dan een huwelijk op dezelfde dag in het gewone stadhuis. Het goedkoopst is het trouwen op een doordeweekse dag in het Vlielander gemeentehuis: 295 gulden. Hoewel het niet waarschijnlijk is ziet legerkamp De Vliehors er deze zaterdag uitgestorven uit. Niemand loopt wacht, er rijdt geen jeep, niks. Is iedereen vrij? Al in 1948 begon de Koninklijke Luchtmacht met oefeningen op de enorme zandplaat van 21 vierkante kilometer. In 1960 werd de basis gebouwd, waar nu ook regelmatig andere NAVO-landen hun piloten laten oefenen. Het kamp is ook de thuishaven voor de reddingshelicopter van het Search and Rescue Squadron, dat zowel voor militaire als burger-operaties wordt ingezet. In totaal werken er 65 Vlielanders hier bij defensie, dat daarmee de grootste werkgever is op het slechts 1200 inwoners tellende eiland is. |
Door een computercrash zijn van deze aflevering
alle foto's verloren gegaan. Daarom alleen een scan van het bewuste
artikel in de Zwolse Courant van 30 augustus 2000.
|
