>In de rij voor Anne Frank

>

In 2007 was er nog sprake van dat de kastanjeboom waar Anne Frank
in haar dagboeken over schreef vanwege ziekte omgehakt zou moeten worden.
De boom staat er nu – voorjaar 2010 – nog, dankzij een speciaal metalen corset.
Raar idee. Ze moet het zichzelf ook niet hebben kunnen voorstellen. Honderden mensen die in een lange rij buiten wachten om naar binnen te mogen, terwijl zij niets liever wilde dan naar buiten te gaan. De schuilplek van Anne Frank en haar familie tijdens de donkere oorlogsjaren verstopt zat behoort tot één van de grootste toeristische attracties van ons land. Wachtend in de rij (in het hoogseizoen zo’n 45 minuten) hoor je Engels en Frans om je heen. De lege, verduisterde kamers, verborgen achter een verplaatsbare boekenkast maken een verpletterende indruk. Evenals de beelden van de concentratiekampen en de verhalen van de overlevenden. Onbegrijpelijk dat dit kon gebeuren en helaas – elders en bij herhaling – nog gebeurt.
Het begon toen onze 10-jarige dochter van school kwam met het verhaal van Anne Frank. Natuurlijk kenden we haar geschiedenis, maar mijn vrouw en ik moesten bekennen dat we haar dagboek nooit gelezen hadden en nimmer naar het Amsterdamse huis waren gegaan. Waarom nu niet? Als voorbereiding ‘Het Achterhuis’ uit de bibliotheek gehaald en gelezen over de onvermijdelijke ruzies als je acht mensen in een kleine ruimte samenpropt voor meer dan twee jaar, over de ontwikkeling van een meisje tot vrouw die als grootste wens had journalist of schrijfster te worden (een wens die haar vader, als enige overlevende, in vervulling liet gaan door van haar dagboek na de oorlog een bestseller te maken), de angst na bombardementen, schietpartijen en inbraken, de wisselende voedselaanvoer, de liefde voor mede-onderduiker Peter en de hoop op bevrijding, een betere wereld en de mogelijkheid om weer naar buiten te gaan.
Het Anne Frank-huis is een mooi museum. Het weet het evenwicht tussen nieuwe techniek en het hart van de boodschap prima te bewaren. Her en der zijn korte multimedialepresentaties die de situatie van de jaren ’40 schetsen, maar het diepst raakt het je als bezoeker wanneer je de kleine donkere kamertjes ziet en dan vooral die van Anne Frank. De muren met daarop de plaatjes van filmsterren uit die tijd zijn aangrijpend. Bij de ingang krijgt iedereen – in zijn eigen taal – een op het oog beknopte gids, maar die blijkt bij nadere beschouwing zeer uitgebreid en gedetailleerd te zijn. Tijdens een rondgang van meestal een uur door het pand ben je helemaal geïnformeerd.
Bij de kassa van de museumwinkel bij de uitgang vraag ik hoe het staat met de kastanjeboom van Anne, waarover kort geleden ‘zo’n gedoe’ was. Ik heb hem vanuit het huis niet kunnen zien. Ook niet met de spiegel in de zolder. En de plattegrond van het complex leert dat de boom op een binnenplaats staat waar je niet zomaar bij kunt komen. Een bijzonder aardige medewerker vertelt dat de boom er nog steeds is en nu in een metalen corset staat. “Maar als u wilt, dan kan ik u hem wel even laten zien”, zegt hij. Een collega neemt zijn werk over en hij neemt ons (met z’n vieren) mee langs afgesloten deuren en gangen naar de binnenplaats en toont de boom en vertelt over het huis, de toenmalige bewoners, hoe Amsterdam van de naastgelegen panden studentenhuisvesting wilde maken en dat die gebouwen net daarvoor overgenomen werden door de Anne Frank-stichting. Als het die inzet, dat enthousiasme, die goedheid van die museummedewerker, de wil om je in te zetten voor je medemens is wat het Anne Frank-huis met een mens doet, dan is dat goed, erg goed.
In de rij voor de ingang van het museum/

Binnen in het museum mogen geen foto’s gemaakt worden. Op zich wel begrijpelijk, omdat dat anders de rust van het kijken en de mogelijkheid van reflectie doorbreekt.

Actrice Shelley Winters [1920-2006] doneerde haar Oscar voor de vertolking van een film over het leven van Anne Frank in 1959 aan het Amsterdamse museum.

Het uitzicht over de Amsterdamse gracht als je het museum uitkomt.
0

Reageren

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.