Nieuw: Zuiderzee-eilandenfietsroute


Joke Scholtalbers reed op verzoek van VVV Noordoostpolder de nieuwe Zuiderzee-eilandenfietsroute. Hier het verslag van haar ervaringen:

Fietsend door de Noord-Oost-Polder valt het me op. De vele overgangen van nieuw naar oud. Van vroeger naar nu. Hogere en lagergelegen stukken land wisselen elkaar af. Grond waar vroeger water over golfde, ligt nu laag maar droog tussen de hoger gelegen dijken en eilanden. De omgeving verandert van moderne, bijna abstracte stukken land, waarin de boer zijn kaarsrechte voren heeft getrokken, naar kronkelende weggetjes zoals in het het bos op Schokland. Het ene moment fiets ik in een nieuwbouwwijk, het volgende door kleine klinkerstraatjes met schattige, kleine huisjes met bijzondere gevels. Het is alsof ik fiets in een soort computergame, met meerdere levels.

Schokkerbos

Ik begin mijn fietsroute in het Schokkerbos op werelderfgoed Schokland. Het smalle fietspad kronkelt tussen de prachtig bemoste bomen. Af en toe duikt het weggetje omlaag en even later weer omhoog: ik rijd steeds het (voormalige) eiland op en af. Onderweg staat een bankje, met uitzicht over de uitgestrekte akkers. Maar ik ben nog maar net op weg, dus trap ik door. Op een gegeven moment buigt de route rechtsaf, en vlieg ik met een vaartje het eiland weer af. De rechte velden in. Nu fiets ik door een nieuw, fris en groen landschap. Uitgestrekt, met lange rechte wegen. Bij Schokkerhaven aangekomen ga ik heel even van de route. In het restaurant geniet ik van een lekkere cappuccino, terwijl ik over het strand aan het Ketelmeer tuur. Hier is de overgang zo mooi te zien: Land en water. Hoog en laag. Nat en droog.

Even later peddel ik langs de dijk die de twee werelden scheidt, richting ketelbrug. Aan de linkerkant het blauw van het water, aan de rechterkant het groen van het gras op de dijk met hier en daar een wit lammetje. Aan de overkant zie ik de karakteristieke windmolens die langs de A6 staan, ritmisch in een rij. Het lijkt wel een modern schilderij.

Visje scoren

Als ik het oude Urk op fiets word ik ineens weer jaren teruggeworpen in de tijd. Zodra ik de dijk oversteek en Urk binnenrijd, lijkt alles wel te doen denken aan vervlogen tijden. Een zilte zeelucht is het teken dat dit het level is, waarin je een visje moet scoren. Dat doe ik dan ook. Voor ik het dorp in fiets, ga ik rechtsaf het industrieterrein op, voor een verrukkelijk stukje warm gerookte zalm. Eenmaal weer terug op de route kom ik langs de Urkersluis en word getroffen door de tekst die in grote letters op het pand staat. Mooi!

Ik passeer de haven van dit voormalige eiland, waar het vandaag rustig is. Kom je hier op vrijdag, dan is het hier een drukte van belang, als alle vissersboten binnen komen en de vis verhandeld wordt. Nu rijd ik door kleine, krappe straatjes, waar de tijd lijkt te hebben stilgestaan. Kleine huisjes, met verzorgde, mooie geveltjes. Als ik weer op het water stuit, is dat bij het standbeeld van een vrouw, die uitkijkt over het water. In de muur rondom staan alle namen van vissers, die niet meer terug zijn gekomen van de vaart. De hoeveelheid namen is indrukwekkend. De fietsroute gaat naar links, richting de oude vuurtoren; het baken voor de vissers op de Zuiderzee. Of moet ik zeggen: op het IJsselmeer?

Naaldbomen

Na een klein stukje langs het water, duikt de route via een nieuwbouwwijk het Urkerbos in. Het verbaast me dat hier naaldbomen staan, dat zie je bijna nergens in deze polder. Langs verschillende sportvelden fietsend kom ik in het Urkerhard uit, het nieuwere winkelcentrum op Urk. Hier is op zaterdagmorgen een ouderwets grote, gezellige markt, waar je natuurlijk ook verse vis kunt kopen.

De route gaat verder, richting Nagele, dat bekend staat om zijn huizen met platte daken. De rechte lijnen in de ontwerpen van architectengroep De Acht, waar onder andere Rietveld en Mien Ruis deel van uit maakten, passen prachtig in het polderlandschap. Zowel in het dorp als in het museum zijn verschillende tentoonstellingen te bezichtigen. Er is voor elk wat wils. Naast de geschiedenis van het dorp en zijn bijzondere architectuur, is er bijvoorbeeld ook een mooie kunstexpositie en een poeziëroute met gedichten over de polder.

Wrak gevonden

Als ik Nagele weer uitrijd, kom ik langs een paal met daarop een rood scheepje. Deze palen vind je op meerdere plekken in de polder. Ze geven de plaatsen aan, waar ooit een wrak van een gezonken schip is gevonden. In het strakke polderlandschap zijn het symbolische verwijzingen naar een andere tijd, naar een vorig level.

Dat Schokland vroeger een eiland was, zie je al van verre als je aan komt fietsen. Ook al is het maar een paar meter, je merkt het meteen als je het eiland op rijdt. Niet zozeer vanwege de klim, maar wel vanwege de oudere huizen die er staan. En niet te vergeten het oude kerkje, waar je tegenwoordig heel romantisch trouwen kunt. Ik fiets langs de oude haven, en maak een rondje langs het Lichtwachtershuis en het Misthoornhuisje. Alle andere gebouwen zijn afgebroken toen Schokland in 1859 ontruimd werd omdat men bang was, dat de bewoners anders toch weer terug zouden keren naar hun eiland. De Lichtwachterswoning doet tegenwoordig dienst als inspirerende vergaderruimte.

Binnenvaart monument

Als ik de noordpunt gepasseerd ben en weer terug naar het zuiden fiets, zie ik een kunstwerk staan in het landschap. Het doet denken de contouren of spanten van een zeilend schip. Het is het Nationaal Binnenvaart monument dat is ontwerpen door Ids Willemsma. Net als de Wrakkenpalen verwijst het ook naar vroegere tijden, naar andere niveaus in dit landschap. De golven en de zee. De scheepvaart waar nu boeren het land bewerken. Oude en nieuwe levens. De polder is gelaagd. De polder is mooi.

De fietsroute is hier te vinden: https://schokland.nl/activiteiten/zuiderzee-eilandenroute

Nieuw: Zuiderzee-eilandenfietsroute 8

Reageren

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.