Zo’n herinneringsbankje maakt je dankbaar voor de nieuwe wandeldag
‘Ik wil dit niet!’ staat op hun gezichten geschreven. De groep scholieren die ik vanmorgen in de Amsterdamse Waterleidingduinen passeer bij mijn wandeling over het Nederlandse Kustpad heeft duidelijk geen zin in deze vorm van beweging. Ik geniet, zij niet. Het is het seizoen van kennismakingsweken. Ook later deze dag kom ik op verschillende plekken studenten en scholieren tegen die elkaar met spelletjes en kwissen beter moeten leren kennen.
De dag begint op de parkeerplaats van het waterleidingbedrijf bij De Zilk. Later op de dag word ik – na 1 x overstappen – met de bus vanuit Katwijk aan Zee hier vlakbij weer teruggebracht. Er ligt nu 22 km voor me. Het is een vrij overzichtelijk terrein. Hier zijn mensenhanden aan het werk geweest. Dat blijkt ook uit de omschrijving van het boekje Wandelnet: “Het Langeveld was oorspronkelijk een gebied met schraal weiland, heide, duinakkertjes en hakhoutpercelen. Het lang op een strandwal, die grotendeels is afgegraven ten behoeve van een steenfabriek in Lisse en later voor de bollenteelt”.
Strand!
Om eerlijk te zijn had ik bij het maken van het plan om het Nederlandse Kustpad te lopen het idee dat ik veel langs de waterlijn zou lopen. Dat blijkt in de praktijk niet het geval en dat is maar goed ook, moet ik nu concluderen. Ik heb tot dusver al heel veel onbekende en mooie plekken ontdekt. Met alleen maar met de voeten door het zand had ik dat niet gedaan. Maar nu ben ik dan toch weer even bij het strand en loop anderhalve kilometer zuidwaarts om vervolgens via een steile klim in een ander gebied te komen. Een strook die je je meer voorstelt als je het over duinen hebt. Eentje met meer dennenbomen.
Het wandelboekje heeft daar ook een verklaring voor. “In het Noordwijkse deel van de grote boswachterij Hollands Duin geven de dennenbossen de toon aan. Deze zijn in het begin van de 20e eeuw op last van Staatsbosbeheer geplant. Tot in de jaren ’60 reikte het bos van de binnenduinrand tot aan de zeereep. Daarna is de boomgrens een eind naar het oosten opgeschoven, omdat het insect met de veelbetekenende naam ‘dennenscheerder’ zijn werk had gedaan”.
Herinneringsbankje
En dan is het tijd voor een broodje. Even de benen van de vloer. Sinds kort heb ik op mijn telefoon de app ‘Find a bench’, waarin tot mijn verbazing vrijwel wereldwijd alle bankjes op een kaart zijn opgenomen. Er zijn twee bankjes in het verschiet, zo blijkt. Maar de eerstvolgende is bezet door twee hondenbezitters, die met hun viervoeters van de omgeving genieten. Dan toch maar even doorstappen.
Het lijkt een hint te zijn. Normaal loop ik gedachteloos langs bankjes met een plaatje erop geschroefd. Maar omdat ik bij dit tweede bankje stop lees ik nu wel wat er staat. En vooral de jaartallen die bij dit herinneringsbankje staan raken me. Vrienden en familie van Teelko de Haan hebben dit bankje ter nagedachtenis aan hem laten plaatsen (Zoiets kan bijv. via Staatsbosbeheer).
Wat een echte reality-check is: Hij is net als ik geboren in 1959 (het ene jaartal) en overleed in 2023. Dat was het jaar dat ik vervroegd met pensioen ging. Daar is Teelko helemaal niet aan toegekomen. Het maakt dat ik een paar keer diep ademhaal, geniet van de omgeving en dankbaar ben voor deze nieuwe dag die ik gekregen heb.
Noordwijk
Kort nadat ik het Atlantikwall Museum passeer (vandaag dicht, maar ongetwijfeld de moeite waard als je meer tijd hebt), loop ik Noordwijk binnen. Daar trekt de architectuur van een woning direct achter het Museum voor de Engelandvaarders mijn aandacht. Het gaat om een mooi pand op het perceel Zeereep 10. Het heeft wel een beetje een Amerikaanse uitstraling. Ik had hoop dat ik thuis misschien nog een bijzonder verhaal zou kunnen opduikelen over het gebouw, maar de geschiedenis blijkt een beetje saai. Het pand is in 2014 nieuw gebouwd en vertegenwoordigt een waarde van zo’n zes miljoen euro. Gezien de plek en de riante bouw lijkt mij dat gerechtvaardigd. Wie zoveel geld in zijn achterzak had om dit ooit te laten bouwen, is me onbekend.
Verder is de architectuur langs de boulevard van Noordwijk nauwelijks interessant. Heel veel horeca en andere toeristische handel. Wat dat betreft is het zeefront van deze stad totaal anders dan dat van Katwijk, waar ik later de dag langsloop. Er is weinig oorspronkelijks meer aan de panden die richting de zee staan. Voor toeristen wordt echter goed gezorgd en er is ook genoeg te doen in Noordwijk, dat onder andere bekend is als vestigingsplaats van het European Space Research and Technology Centre. En daar hoort dan ook de Space Expo bij. En er blijkt een Walk of Space te zijn, waarbij je de handafdrukken kunt zien van mensen die als ruimtevaarder ook daadwerkelijk de dampkring hebben verlaten. Verder kom je langs het indrukwekkende Huis ter Duin, waar de groten/rijksten ter aarde gelogeerd hebben.
Vervolgens is het deze dag nog even 5 kilometer doorbuffelen voordat ik in Katwijk ben. Hoewel ook toeristisch, heeft het toch een geheel andere uitstraling dan Noordwijk. De plek laat me terugdenken aan de start van de 11-strandentocht van de Hartstichting: 25 kilometer die ik samen met mijn dochter een jaar eerder gelopen heb.
Misschien vind je dit ook leuk?
De doden van Moddergat en het verdriet worden nooit vergeten
Sander Lindenburg
Quote: "Als je vakantie tot zijn essentie terugbrengt dan is dat voor mij "bergen en/of zee". Als dat in de buurt te vinden is (maakt niet uit waar), dan vind ik dat prima." Sander Lindenburg begon in 2005 met deze site over reisnieuws en triptips. De basis vormt de oorspronkelijke website www.grenzeloos.nl, die in het jaar 2000 werd gebruikt voor een wekelijkse krantenserie voor Wegener-kranten over een trip 'langs de rand van Nederland'. Sander is professioneel journalist sinds 1978. Hij bezocht (herhaaldelijk): Frankrijk, België, Duitsland, Engeland, Denemarken, Noorwegen, Zweden, Tsjechië, Polen, Oostenrijk, Zwitserland, Italië, Spanje, Portugal, Marokko, Griekenland, Hongarije, Ierland, Vaticaanstad, San Marino, Liechtenstein, Monaco, Andorra, Kroatië, Slovenië, Servië en de Verenigde Staten van Amerika.
