Regen, rust en gesprekken die blijven hangen — wandelen met je dochter langs het Kustpad

”Het waait wel over’, dat zegt mama ook altijd, maar dan begint het toch meestal te regenen’. Mijn jongste dochter reageert op mijn bemoedigende woorden als we samen beginnen met een wandeling van 20 km. Het is de etappe van Egmond aan Zee naar Wijk aan Zee van het Nederlands Kustpad.

Haar sceptische reactie is niet vreemd, want in deze week in mei zijn we in ons land al overvallen door heftige regen- en onweersbuien, soms gepaard met een lading hagel. Het weer blijft, zeker als je samen met iemand afspreekt om te gaan lopen, altijd wel een onzekere factor. Even een nieuwe datum prikken is niet altijd simpel, dus ook vandaag gokken we het erop.

Weids

Na de zee gedag ‘gekust’ te hebben, kopen we een nieuwe duinkaart waarmee de waterleidingmaatschappij het onderhoud van het gebied bekostigt. We duiken een weids landschap in. We passeren wat duinmeertjes, waar vogels krijsend de lucht in vliegen. En hoewel we overal verse koeienvlaaien zien liggen, bespeuren we nergens Hooglanders. Welgeteld eentje treffen we bij toeval in een zijpad. En aan zijn blik te zien is hij net zo verbaasd als wij.

Uurtje lopen, dan even stoppen en de benen ontspannen. Dat is de modus van onze wandeling. Op het bankje waar we nu zitten, ziet mijn dochter een brillenkoker liggen. ‘Wat zou erin zitten?’. Iemand heeft opmaakspullen, zoals mascara en een klein spiegeltje, in het kokertje gestopt en het vervolgens vergeten. ‘Misschien is ze de knappe man tegengekomen waar ze op hoopte en had ze het niet meer nodig’, lacht mijn dochter. Nou, dat moet dan een hardloper geweest zijn, want we hebben een heleboel mannen en vrouwen in rap tempo duinen op- en af zien rennen. Weinig mede-wandelaars in ieder geval.

Giga camping

Hoewel we de gpx-route op de telefoon vooral gebruiken om onze weg te vinden, blijft het bijbehorende boekje van het Nederlands Kustpad ook handig en vooral leerzaam. Bij zo’n bankje-stop even kijken en lezen dan: “Vanaf de 19e eeuw is in de duinen veel bos geplant, aanvankelijk om de duinen vast te leggen. In 1824 probeerde koning Willem I de duinen bij Bakkum in een parkbos om te toveren. Zo’n vijftig jaar later werd grove den aangeplant voor de houtproductie. Deze boom bleek slecht bestand tegen zeewind. Tussen 1930 en 1940 probeerde men het in het kader van de werkverschaffing opnieuw, deze keer met zwarte den.”

Lopend door dat bosgebied heb je eigenlijk niet door dat je langs een gigantisch kampeerterrein loopt. Alleen van boven op de kaart tekent zich een eigenaardige enclave af. Camping Bakkum (voluit Kennemer Duincamping Bakkum) heeft een oppervlakte van 56 hectare en is eigendom van PWN Waterleidingbedrijf Noord-Holland, schrijft Wikipedia.

Het recreatiebedrijf maakt aanspraak op het predicaat oudste camping van Nederland. Camping Bakkum begon op het landgoed van de Duitse prinses Luise zu Wied. Zij gaf in 1914 toestemming aan mensen om er hun tent op te zetten. Zodoende vierde de camping in 2014 zijn honderdjarig bestaan.

Johanna’s Hof

Wellicht dat de voorjaarskampeerders zorgen voor drukte in de tegenover de camping gelegen Johanna’s Hof. We moeten zelfs even wachten tot er een tafeltje vrij is, maar ondanks de hoeveelheid eters is de bediening heel vlot en zitten we voor we het weten aan ons ’twaalfuurtje’.

Het wandelboekje maakt ons iets wijzer over de plek waar we zitten: “De historie van Johanna’s Hof begint al in 1833. De naam van het theehuis verwijst naar de vrouw van een van de commissarissen van het duingebied, Johanna Gevers.”

Direct er tegenover ligt bezoekerscentrum De Hoep. “Duik in de betoverende wereld van het Noordhollands Duinreservaat (NHD). De duinen zuiveren ons drinkwater en beschermen ons tegen de zee. Je vindt er een rijke natuur, waar je elk seizoen van kunt genieten. In de tentoonstelling ontmoet je bijzondere planten en dieren en ontdek je hoe ze met elkaar verbonden zijn”, zo stelt het centrum zichzelf online voor. Mijn dochter is er wel eens geweest: “Het is heel leuk, vooral met kinderen”.

Uitkijktoren

De kaart leert dat hier een vliegveld is voor zweefvliegtuigen, maar daarvan merken we niks. Er wordt niet gevlogen op deze doordeweekse dag. En waarschijnlijk waait het er ook te hard voor. Eerder passeerden we een ‘uitkijkduin’, dat echter niet indrukwekkend hoog is. Dat geldt echter niet voor de uitkijktoren Kijkduin. Met zijn bijna 13 meter hoogte op een duin biedt hij een prachtig uitzicht over de omgeving.

Het is een bijzonder bouwsel, dat in 2023 werd neergezet als vervanging van een meer traditionele uitkijktoren van houten balken. “Het uitzichtpunt, ontworpen door de landschapsarchitecten van BoschSlabbers en uitgewerkt door Studio Martijn Beemsterboer, is geïnspireerd op een vuurtoren: de onderzijde is breed en wordt naar boven toe steeds smaller. Het idee hierachter is dat uitkijktoren Kruisberg net zo’n herkenningspunt langs de kust zal zijn als een vuurtoren”, staat op de site Uitkijktorens.nl.

Goede gesprekken

Behoudens een enkele regenbui viel het weer vandaag enorm mee. Het leverde een paar prachtige ‘Hollandsche luchten’ op met voorbijtrekkende wolken. We hebben onze regenjassen wel nodig gehad, maar dan werd het na een tijdje weer zo warm dat ze wel uit konden. Raar weer, maar gelukkig hebben we geen onweer of hagel gehad en de regen was nooit zo heftig dat onze broeken aan onze benen plakten. Nee, het was weer een mooie wandeldag, die vandaag nog eens verrijkt werd met goede gesprekken over het verleden, het nu en de toekomst.