Van Groet naar Egmond aan Zee, een wandeling die voelt alsof je door een schilderij loopt

Als iemand je vraagt: ‘Maak een schilderij van Nederland’, dan kun je het best naar de duinen tussen Egmond aan Zee en Bergen aan Zee gaan. Want de woeste natuur daar zal zich prima laten vangen op een doek. De uitgestrektheid van deze wildernis is ongekend en het is prachtig dat je hier zomaar mag lopen.

Mijn dag begon eerder in Groet, vlak voor wat met 55,4 meter de ‘hoogste duin van Nederland’ schijnt te zijn. Het Nederlandse Kustpad loopt hier over een duinenrij, die een mooi uitzicht biedt over het vlakke achterland. En je weet dat je echt in de woestenij bent als je met je telefoon geen 4G-verbinding meer hebt. Een Duitse toerist probeert zich met Google Maps een weg te banen door de dennenbossen van de Schoorlse Duinen. Tevergeefs. Het toestel omhoog houden helpt niet. Hij doet een beroep op andere wandelaars om te weten welke kant hij op moet.

Gelukkig heb ik geen problemen met de route, omdat ik het gpx-bestand vooraf gedownload heb van de site van Wandelnet. Daarmee kan ik op de meter precies zien hoe ik moet lopen in de offline app Topo GPS.

Zanderig

De hele dag wandel ik regelmatig door heel rul zand. Dat blijkt populair geweest te zijn. Zo meldt het boekje van Wandelnet: “Het zand van de Schoorlse Duinen is jarenlang een gewilde grondstof geweest. Zo werd het bijvoorbeeld geëxporteerd naar Engeland voor gebruik bij glasblazerijen. Wie over het Rokin in Amsterdam loopt, heeft ook duinzand onder de voeten. In het begin van de vorige eeuw werd het zand uit Schoorl gebruikt om de Amsterdamse grachten te dempen. Ook voor de bouw van de fortenlinie rond de hoofdstad zijn hier ladingen zand vandaan gehaald.” Meer informatie over dit bijzondere gebied is te vinden in het Buitencentrum Schoorlse Duinen van Staatsbosbeheer.

Dagkaart voor wandelaars

Na het eerste deel door de bossen gelopen te hebben, kom ik in een ander soort, meer open, natuur terecht. En stuit daar op een soort van parkeerautomaat. Het blijkt een machine te zijn waarmee wandelaars een dag- of weekkaart voor het doorkruisen van het gebied kunnen/moeten kopen.

Je kunt zo’n kaart ook online kopen, maar dat blijkt daar ter plekke onhandig gedoe met het invullen van allerlei informatie. Even pinnen en klaar is handiger. Over het hoe en waarom van die kaarten schreef het Noordhollands Dagblad: “Beheerder PWN voert dit weekend extra controles uit op het bezit van duinkaarten in het Noord-Hollandse duingebied tussen Wijk aan Zee en Schoorl. Iedereen van 18 jaar en ouder die zich in het gebied bevindt, moet een geldige kaart kunnen tonen, anders riskeert men een boete van 109 euro. (….) De inkomsten uit de verkoop van duinkaarten worden door PWN ingezet voor het onderhoud van de duinen, waaronder het herstel van wandelpaden, parkeerplaatsen en het verbeteren van bezoekersvoorzieningen. Deze maatregel helpt het natuurgebied in goede staat te houden voor recreanten en natuurbehoud.”

Huize Glory

Wat zou het zijn? Een watertoren? Een kerktoren? Persoonlijk vind ik het het leukst als ik tijdens wandelingen verrast word. De voorbereiding voor een dagtocht is dan ook meestal minimaal. Als je ergens een bocht omkomt en iets ziet dat je niet verwacht had, dan is dat des te leuker.

Lopend over de heide van het Noordhollands Duinreservaat zie ik opeens een toren boven de bomen uitpiepen. De nieuwsgierigheid is geprikkeld. En dan is het wel weer handig dat je internet kunt raadplegen onderweg. Het blijkt om het bovenste deel van Huize Glory te gaan. Op de eigen site staat over dit gebouw: “Landgoed Huize Glory is als zomerresidentie gebouwd in opdracht van August Janssen, die behoorde tot een rijke familie. De eerste steen werd gelegd in 1916. Hij vond inspiratie in de Amsterdamse School. Het hoofdgebouw op de top van het Russenduin moest lijken op een kasteel.”

En: “In 1930 werd de villa op het Russenduin aangekocht door de Stichting Bio Vakantieoord Na enkele jaren van verbouwen was het huis in 1933 klaar om de eerste bleekneusjes te ontvangen. Zij konden hier 6 weken lang aansterken.”

Overigens was de uitkijktoren oorspronkelijk lager en werd deze tijdens de Duitse bezetting verhoogd om te dienen als radio- en uitkijktoren. Gasten van het hotel – want dat is het nu – mogen tussen 12 en 14 u de toren op om over de omgeving uit te kijken.

Wilde dieren

Om meteen maar eerlijk te zijn: ik ben geen held als het om wilde dieren gaat onderweg. Zeker niet als ze midden op mijn wandelpad liggen. En na Bergen aan Zee ga je zo’n gebied in waar paarden en Schotse Hooglanders grazen. “Ondanks hun imposante uiterlijk zijn ze over het algemeen rustig, maar het is verstandig altijd afstand te houden”, zegt Staatsbosbeheer over de dieren. Zeker als de dieren kalveren krijgen dan is een omweg verstandig. Gelukkig is het vandaag ook mogelijk om met een ruime boog om de roestbruine kudde heen te lopen.

Je krijgt hierdoor wel het gevoel dat je echt zelf aan het dolen bent. En dat is ook zo, want ook verderop richting Egmond aan Zee moet je eigenlijk grotendeels zelf je weg zoeken in het gebied. Er zijn wel wat paaltjes met witte ringen eromheen, maar die blijken weer niet overeen te komen met de gps-route van Wandelnet. Uiteindelijk loop ik via een rommelig volkstuinengebied Egmond aan Zee binnen. De dag eindigt na het passeren van vuurtoren Jan van Speijk met een ijsje aan de branding bij Strandslag Badzuid. Het was weer een prachtig stukje Nederland!

Deze route leent zich overigens uitstekend voor een dagwandeling: beginnen bij het Witte Kerkje in Groet (daar kun je je auto parkeren) en dan word je aan het eind door de buurtbus in een uur vanuit Egmond aan Zee weer naar je startpunt gebracht.